Reis met me mee | Leren omdenken

 

"De tijd die je nu steekt in gezondheid, verdien je later dubbel en dwars terug."

29 juni 2024 startte ik met fase 1. En ik kan me nog goed herinneren dat Ik dacht: dit wordt een makkie! Een duidelijke lijst met wat wel en niet mag, heerlijk voorgestructureerd...gewoon aan de regels houden.

Alleen...ik had niet verwacht dat er zoveel emoties aan te pas zouden komen. Ik herinner me de eerste keer boodschappen doen nog zo goed, bij alles wat 'vaste prik' was dacht ik: oh chips, dat mag niet...mss nootjes? Oh nee, ook niet...Ik werd er gewoon chagrijnig van "ik mag ook helemaal NIKS" Ik vond mezelf vreselijk zielig zelfs.

Het verraste me hoeveel emoties er verbonden bleken met zogenaamd lekker eten. Dingen waarvan ik eigenlijk ook heus wel wist dat het niet goed voor me was. Toen ik dat besefte, lukte het ineens ook om er anders naar te gaan kijken.

In plaats van ' Ik mag niks" werd het een sport om zo lekker mogelijk te eten met datgene wat ik wel mocht. Een van de lekkerste dingen die ik maakte voor mezelf als de rest een lekkere koek at: fruit met opgeklopt eiwit en een heel klein beetje zoetstof of een snufje kaneel... net iets feestelijker als gewoon fruit.

Ook deze keer ontkom ik niet aan de strijd. Hoewel het zeker wel helpt dat ik inmiddels een ervaren strijder ben😅

Deze keer waren het niet de voedsel-emotie relatie die voor mij een struikelblok vormden, maar een crisis situatie. Manlief moest plots naar het ziekenhuis... ook daar kwamen emoties bij kijken..maar vooral ook logistieke uitdagingen.
15.30 smiddags plots naar het ziekenhuis moeten rijden terwijl je dan niet weten hoe laat je terug bent, maar er moet ook nog eten gekookt worden.
De verleiding was groot om de kinderen dan maar pizza te laten halen.
Maar dat wilde ik per se niet.

Ik bedacht dat ik alles voor de pastasaus die ik iig mocht eten, al klaar had staan, alles in de pan gemikt..even aan de kook gebracht. Dat kon later wel afgemaakt worden. En daarnaast bleek ik ook nog flink wat restjes in de vriezer te hebben. Dat kon makkelijk in de oven.

Al is de crisis nog zo groot, er is altijd tijd om even adem te halen en kort na te denken over: wat kan wel!